روياروى شدى ، خود در ميانهء لشكرت قرار گير . و به دشمن چنان نزديك مشو كه پندارد قصد حمله دارى و چندان دور مايست كه چون كسى باشى كه از جنگ بيمناك است تا فرمان من به تو رسد . كينهء آنان تو را وادار نكند كه پيش از آنكه به اطاعتشان فراخوانى و حجّت را بر آنان تمام كنى ، جنگ را بياغازى . 13 از نامهء آن حضرت ( ع ) به دو تن از اميران لشكرش من ، مالك بن الحارث الاشتر را بر شما و همهء سپاهيانى كه در فرمان شماست امير كردم . به سخنش گوش دهيد و فرمانش بريد . او را زره و سپر خود قرار دهيد . زيرا مالك كسى است كه نه در كار سستى مىكند و نه خطا و نه آنجا كه بايد درنگ كند ، شتاب مىورزد و نه آنجا كه بايد شتاب ورزد ، درنگ مىكند . 14 سفارشى از آن حضرت ( ع ) به سپاهش پيش از ديدار با دشمن در صفين . با آنان مجنگيد تا آنان جنگ را بياغازند . سپاس خدا را ، كه حجت با شماست . و اگر واگذاريد تا آنان جنگ را آغاز كنند ، اين هم حجتى ديگر است به سود شما و زيان ايشان . هرگاه ، به اذن خدا ، روى به هزيمت نهادند ، كسى را كه پشت كرده و مىگريزد ، مكشيد و آن را كه از پاى افتاده است ، آسيب مرسانيد و مجروح را زخم مزنيد و زنان را ميازاريد و آنان را به خشم مياوريد ، هرچند ، آبروى شما بريزند يا اميرانتان